Maísól

2 months ago

View high resolution

A really nice thing to do while having morning coffee (Taken with Instagram at Yrjönkatu 34)

3 months ago

View high resolution

Since I kill them in real life it’s safer for all parts if I just draw them

4 months ago

Dísæt sykurhúðuð sveitarómantík

Ég held áfram að una mér í vetrarrómantíkinni í Finnlandi. Um helgina fór ég að heimsækja Jonnu vinkonu mína til Tampere sem er í rúmlega tveggja tíma fjarlægð frá Helsinki. Nú hef ég enga tölu á hversu oft ég hef komið til Norðurlandanna að vetri til en veit þó að þau skipti eru allmörg. Ég hef þó ekki verið í Finnlandi á þessum árstíma áður og sat því gapandi og starði út um lestargluggann alla leiðina. Við ókum gegnum endalausa snæviþakta sveitaakra með grenitrjáarskógum sem svignuðu undan snjóþungum greinunum. Sum tréin litu út eins og marengstoppar, alþakin hvítum snjó. Hér er stillan svo mikil að það snjóar beint niður en ekki á ská eins og heima. Snjónum tekst því að þekja hverja einustu trjágrein og þvottasnúru. Og ef ekki þá slær 14 gráðu frostið hvítum glitrandi íshjúp á hvert strá, svona rétt eins og til þess að setja rauðbleikt kirsiber á rjómann. En það var ekki snjórinn sem mér fannst svo ótrúlegur, hann hef ég eðlilega séð margoft áður. Innan um þessa jólakortasýn voru lágreist bleik, græn, gul og blá tréhús með rauðbrúnum múrsteinsstrompum sem rauk úr svo stundum barst angan af brenndum viði inní lestarvagninn þegar við stoppuðum. Við litlu húsin stóðu oft litlir rauðir kofar og rauðar hlöður sem minntu á Fischer Price hlöðuna. Og eins og þetta hafi ekki verið nóg af dísætri sveitarómantík þá bættist ofaná fólkið á gönguskíðunum og skautunum sem dúllaðist um á ísilögðum stöðuvötnum með hundinn sinn. Þegar við keyrðum framhjá sleðavagni dregnum af hesti þá varð ég með öllu sannfærð um að ég væri stödd í ævintýri eftir Tove Jansson.

Það var því eðlilegasta í stöðunni fyrir agndofa Íslendinginn að fara beinustu leið á Múmínsafnið í Tampere. Ég virðist s.s. ekki geta fengið nóg af ofurkrúttlegheitum. Á safninu eru upprunalegar teikningar Tove úr bókunum auk módela eftir hana af atvikum úr sögunum. Módelin eru svo ævintýraleg, heillandi og nákvæm að manni langar allra helst að detta inní þau og þessa undraveröld sem Múmínlandið er. Hér má vel vera að væmni lestarferðarinnar hafi haft svona gríðarleg áhrif á mig en ég stóð í hátt í hálftíma og góndi inní tveggja metra hátt módel af Múmínhúsinu (sem merkilegt nokk, er ekki kringlótt) á meðan ég vældi yfir því að vera of stór til að komast inní það.

Í veikri von um að hrista af mér þetta sykursæta ský skelltum við okkur í alvöru finnska saunu þar sem við sátum og svitnuðum þar til okkur svimaði. Þá færðum við okkur út í 14 gráðu frostið þar sem flestir saunagestir sátu og töluðu um forsetakosningarnar. Reyndar sér maður vart handa sinni skil fyrst um sinn því það rýkur svo af heitum líkamanum í frostinu. Í fjarlægð mætti vel trúa að nokkrar reykvélar væru staðsettar við bekkina.
Að saununni lokinni var ég sem betur fer hætt að tala með krúttlegri röddu um Múmínálfa og því orðin hæf til þess að fara á barinn. Við fórum á tónleika með hljómsveit sem kallast Cleaning Women og samanstendur af mönnum íklæddum pilsum, stífmáluðum með hanakamba og túberað hár sem spila á þvottagrindur og pottlok. Svo sem áhugavert pæling, væri þó betra ef tónlistin væri jafn áhugaverð og útlistingin á þeim. Og alls ekki jafn áhugavert og allar mismunandi hárgreiðslurnar sem finna mátti á barnum.
Eitt af því sem mér finnst allra best við Finnland er að fólk er ekki jafn upptekið af því hverning það lítur út og klæðir sig líkt og við Íslendingar. Þannig má finna allar gerðir fólks á nær flestum stöðum sem ég hef farið á. Líkt og Kaffibarinum, Smáralind, Celtic Cross, World Class, mötuneyti LHÍ, Vínbarnum og Hallgrímskirkju hafi öllum verið hrist saman í eitt partý. Fyrir utan að finnast þetta afslappandi og skemmtilegt þá finnst mér á sama tíma heillandi að geta virt fyrir mér jafn fjölbreytta flóru á jafnvel minnstu börunum. Þannig taldist mér til að á tónleikunum voru a.m.k. 3 fulltrúar frá hverri hártísku síðustu 11 áratuga í öllum litum og útfærslum. Áttundi áratugurinn var þó allra vinsælastur, þar á eftir komu rastafadreddarnir. Undir lokin hafði ég algjörlega gleymt pilsklæddu mönnum á sviðinu og virti fyrir mér allt þetta mismunandi hár alveg jafn agndofa og ég hafði starað á Tove Jansson ævintýralandið á leiðinni til Tampere.

Eftir þessa dásamlegu helgi er gott að skólinn er að taka við af fullum krafti. Það er kærkomið því mér fannst hann fara heldur hægt af stað og var farið að klæja í puttana að byrja almennilega. Það er því allt við hið sama í Múmínlandi. Og í Múmínlandi er aldrei leiðinlegt.

Smá sveitarómans

Jonna við dómkirkjuna í Tampere

Geðveikt dúllustuð með múmínmömmu

Ótrúlegt módel frá Múmínsafninu sem ég stalst til að taka mynd af. Það hét „Múmípabbi og Múmínsnáði í Villta Vestrinu”.. eins og allir hljóta að sjá.

Forsetakosningarnar eru á allra vörum enda næsta laugardag. Vinni þessi til vinstri þá verður hann fyrsti opinberi samkynhneigði maðurinn til að gegna hlutverki forseta. Þar að auki er hann minna fótósjoppaðri en sá til hægri á auglýsingunum sínum og að öllu leiti mun vinalegri.

4 months ago

#Helsinki

Að tveimur vikum liðnum

Að tveimur vikum liðnum hér í Helsinki er ég strax farin að kvíða því að þurfa að fara í júní. Það má vera að þetta komi til með breytast á næstu vikum en hverning er svo sem hægt að láta sér líða annað en vel þegar að maður er staddur í Múmínlandi? Áður en ég hélt af stað hafði ég að mestu heyrt að hér væri kalt, sem er vissulega rétt, hér væri dimmt, sem reyndist einnig vera rétt og að Finnar væru þunglyndir, drykkfelldir, lokaðir og dónalegir. Því síðasta er ég hjartanlega ósammála. Vissulega eru þeir misjafnir en að mestu hafa Finnarnir reynst okkur skiptinemunum afskaplega vel. E.t.v. höfum við alltaf hitt á hjálpsama Finna sem eru boðnir og búnir að leggja lykkju úr leið sinni til að vísa okkur veginn þegar við erum týnd. Ókunnunga Finna sem þýða fyrir okkur leiðbeiningarnar aftan á pizzadeginu útí búð og hringja í mæður sínar til að vera viss um að uppskriftin sé rétt. Nú eða Finna sem hafa ekki bara gefið okkur rúm heldur sótt það og borið það uppá þriðju hæð. Þeir eru reyndar sumir ekki manna kátastir og allir tala eins og dýpstu bassar og segja ca. 10 orð á mínútu því hér er annarskonar tempó. Hér eru allir mun rólegri og fæstir að flýta sér.

Hér á ég við ágætis lúxusvandamál að stríða. Mest af öllu langar mig alltaf að vera heima í fögru íbúðinni minni sem er staðsett mitt í hjarta Helsinki (Á myndin hér til hliðar má sjá herbergið mitt). Íbúðin er gömul með háu lofti, stórum björtum gluggum, brakandi gólfi, baðkari og saunu í kjallaranum. Fyrstu vikuna bjó ég með fatahönnuði sem skartar því stærsta hári sem ég hef augum litið. Nú bý ég ein þar til meðleigjandi minn snýr aftur frá Filippseyjum. Um hann veit ég minna, mér skilst að hann vinna við að smakka ost í mjólkursamsölu og fær þarf að leiðandi ógrynnin öll af jógúrti, smjöri og ís gefins sem mér er víst frjálst að borða. Sem er svo sem frábært en mér, aumingjanum með mjólkuróþol, vita gagnslaust (Sjáiði, eintóm lúxusvandamál).

Sem sagt, mig langar til að vera alltaf heima hjá mér. En vandamálið er að mest af öllu langar mig líka til að vera alltaf í stúdióinu mínu uppí skóla (sjá mynd til hliðar) . Það er alveg jafn dásamlegt og íbúðin. Stórir bjartir gluggar og breið gluggakista sem ég hef umbreytt í lítið leshorn með kaffivél sem enn einn hjálpsamur Finni gaf mér. Hér er enn hærra til lofts og bjartara og afskaplega gott að vinna og vera. Verkstæðin eru ótrúlega vel búin og daginn sem okkur var sýndur skólinn þurfti ég að vanda mig mjög mikið til að vera ekki vandræðalegi æsti skiptineminn sem var agndofa yfir öllu. Þar að auki höfum við aðgang að allskonar pappír, málningu og deildarfulltrúum sem gefa okkur ramma og pennsla og pappír með glöðu geði. S.s. íbúð eitt stig, skóli eitt stig.

Ofan á þetta bætist svo að mest af öllu langar mig líka til þess að eyða öllum mínum stundum í að labba um Helsinki. Hún er einhverskonar smáborg í formi stórborgar. Lítil og aðgengileg og ógurlega rómantísk á einhvern undarlegan hátt. Hér labbar maður um í bítandi kuldanum í bláleitri þoku og snjó sem hylur göturnar, framhjá pastellituðum bleikum, grænum og gulum húsum á meðan ömmur skauta á skautasvellum með barnabörnunum sínum og sporvagninn keyrir framhjá svo blossar í vírunum, með múmínsnáða til hægri og Marimekkiblóm til vinstri.
S.s. Íbúð eitt stig, skóli eitt stig, Helsinki eitt stig, ef við gefum okkur að eitt stig sé virði mjög margra stiga í stóra samhenginu. Þetta byrjar s.s. afskaplega vel hér í Múmínlandi.